23 november 2004 -- Een niet-propagandistische kijk op hiv en aids


AIDS! De sluipende moordenaar die ons de schrik om het hart doet slaan! Volgens de UN zijn er in de afgelopen 20 jaar sinds de ontdekking van deze nieuwe ziekte al 60 miljoen mensen aan bezweken. In de volgende 20 jaar zullen er nog 68 miljoen aan bezwijken.

Maar wacht even. Hoe kunnen zij in de toekomst kijken? Waar baseren ze deze voorspellingen op? Hebben ze wel rekening gehouden met de natuurlijke verloop van epidemieën, die altijd op den duur vanzelf uitsterven? Is er überhaupt een Aids-epidemie? Wat is Aids eigenlijk, wie heeft het, hoe wordt dat beoordeeld, en wat doen de medicijnen? Welke belangen spelen in de Aids-tragedie? Deze vragen worden door weinigen gesteld, laat staan beantwoord.

Het standaardverhaal van de gevestigde medische orde is je al overbekend: Aids is een ziekte die je krijgt van de hiv-virus. Die virus dringt je lichaam binnen door mee te liften met besmette witte cellen in bloed, sperma, of moedermelk. Deze ziekte grijpt met een enorme vaart om zich heen. Als je hiv+ bent moet je een cocktail van antiretrovirale medicijnen slikken om langer te blijven leven.

Niet iedereen is overtuigd. Een van de meest vurige tegenstanders van de huidige hiv-theorie is de ontdekker van de virus, Peter Duesberg. Volgens hem is hiv, zoals andere retrovirussen, onschuldig, en niet de oorzaak van Aids. Andere wetenschappers stellen dat de virus überhaupt nooit is geïsoleerd, en het bestaan ervan niet vast gesteld.

Waar zijn al die mensen die aan Aids lijden dan ziek van? Het is niet toevallig dat Aids vooral voor komt onder drugsgebruikers, stellen de Aids-dissidenten. Drugs, inclusief hiv-medicijnen, tasten namelijk op den duur het immuunsysteem aan.

Dat de cocktails complicaties veroorzaken kan AMC-arts Marc van der Valk beamen. Zijn onderzoek wees op onder anderen een verstoorde vetverdeling in het lichaam, hoge cholesterol, resistentie voor insuline, en hart- en vaatziekten.* Toch hoort hij niet tot de dissidenten die het gevestigde medisch geloof in twijfel trekken. In zijn visie hebben de antiretrovirale middelen meerwaarde, ondanks de schade die ze het lichaam aanrichten. Immers, voor dat de middelen bestonden, stierven mensen die hiv+ waren aan Aids, stelt hij.

Aids-dissidente Christine Maggiore uit Californië denkt daar anders over. Zij werd 15 jaar geleden tijdens een routine-test hiv+ verklaard. Diep geschokt, zei zij haar baan op en sloot zich aan bij de lokale hiv-vereniging. Maar gaandeweg kreeg zij twijfels. Ze voelde zich niet ziek. Zij hoorde niet tot een risicogroep. Was er wel echt iets aan de hand? Toen zij in de vereniging kritische vragen begon te stellen, werd ze naar de deur verwezen. Ook in de Nederlandse hiv-vereniging ervaarden leden van de werkgroep “niet slikken” dit.**

Wat we niet verteld worden wanneer we ons laten testen voor hiv, zegt Maggiore, is dat net als medicijnen, hiv-tests bijsluiters hebben. Daarin staat dat de test niet definitief kan vaststellen dat er hiv is. Het kan alleen een indicatie geven. Allerlei onschuldige aandoeningen en zelfs zwangerschap kunnen tot een vals positief uitslag leiden. Dat zou ook de “wonderlijke” genezingen kunnen verklaren, waar artsen altijd paf over staan. Maggiore zelf, alhoewel nog steeds hiv+, is nog altijd kern gezond, en inmiddels moeder van twee kerngezonde koters, terwijl onder haar ex-collega’s in de hiv-vereniging die wél slikte inmiddels velen niet meer leven.

Toch zijn er mensen die heel erg ziek zijn wanneer de diagnose voor het eerst gesteld wordt. Aids-dissidenten weiden dit aan, naast drugs, het oude-wijn-in-nieuwe-zakken syndroom. Allerlei bekende ziektes zoals schimmels, longontsteking, bepaalde vormen van kanker en TBC worden plotseling Aids genoemd in aanwezigheid van een positieve hiv-test. Is de hiv-test negatief, behouden de ziektes hun oude namen.

Is de informatie-geving rond hiv-Aids dan allemaal bedrog? Dissidenten stellen van wel. Zij wijzen op de gigantische bedragen die de farmaceuten verdienen aan hun producten, en hun verstrekkende politieke macht. Ook is er veel prestige mee gemoeid onder wetenschappers en artsen. De druk op deskundigen om aan te sluiten bij de algemeen aanvaarde theorieën is enorm. Dissidente meningen, zelfs van vooraanstaande wetenschappers, worden dood gezwegen, immers, geen medisch vakblad kan bestaan zonder advertenties van farmaceuten.

Als de deskundigen onderling het al oneens zijn, wat moeten wij simpele zielen dan denken over hiv en Aids? Dat zal ieder voor zichzelf moeten bepalen. Onthouding of gebruik van condooms en schone spuiten blijft verstandig, ook als Aids blijkt niet te bestaan. Helaas zijn er legio andere gevaarlijke aandoeningen die onomstotelijk wel ál te echt zijn.

bronnen:
http://www.duesberg.com/

*Folia, jaargang 57, 12-9-2003, p14-15
http://www.aliveandwell.org
**werkgroep niet slikken, mondelinge mededeling

Terug naar Index Actualia

Naar hoofdpagina MeTZelf